"Maar het is toch goed gegaan?" – Over trauma na een bevalling met een gezond kindje
"Maar je hebt toch een gezond kindje?"
"Het is toch goed afgelopen?"
"Dan moet je vooral dankbaar zijn."
Woorden die vaak liefdevol bedoeld zijn. Maar die soms voelen als een zachte ontkenning van wat er écht is gebeurd. Want wat als het goed is afgelopen, maar het onderweg allesbehalve veilig voelde?
Ik heb twee dochters. En bij beide bevallingen is het spannend geweest. Zó spannend dat er momenten waren waarop het stil werd in mijn hoofd. Momenten waarop de vraag door de ruimte hing: ga ik dit overleven?
Gaat mijn kindje dit overleven? Dat zijn gedachten waar je je achteraf bijna voor schaamt. Omdat "alles goed is gegaan".
Maar je lichaam liegt niet. Tijdens een bevalling zit je als vrouw in een flow. Je wordt meegenomen door je lijf, door de weeën, door de pijn, door wat er gebeurt. Je hebt weinig overzicht. Je bent overgeleverd aan de bevalling.
Mijn man stond aan de zijlijn. En ik ben later pas echt gaan beseffen wat dat betekent. Hij heeft alles gezien. Mijn pijn. De medische handelingen. De spanning in de kamer. De momenten waarop het kantelde. Hij kon niets overnemen. Niets oplossen. Alleen toekijken. Dat is minstens zo ingrijpend.
Maar voor partners is er vaak nog minder ruimte. Want de focus gaat - terecht - naar moeder en kind. En als die er "goed uitkomen", dan schuiven we door. Naar beschuit met muisjes. Naar kraamvisite. Naar slaapgebrek en luiers.
En ergens onderweg wordt het verhaal van de bevalling kleiner gemaakt. "Het hoort erbij." "Je hebt het toch gered." "Volgende keer beter."
Maar trauma gaat niet over de uitkomst. Het gaat over het gevoel van veiligheid dat ontbrak. Je kunt intens dankbaar zijn voor je gezonde kindje... en tegelijkertijd merken dat je hart sneller gaat kloppen wanneer je terugdenkt aan die kamer. Je kunt vol liefde naar je baby kijken... en ’s nachts ineens weer dat ene moment voor je zien. Je kunt trots zijn op je lijf... en toch voelen dat er iets is vastgezet.
Dat is geen ondankbaarheid. Dat is een zenuwstelsel dat iets heftigs heeft meegemaakt.
In mijn praktijk begeleid ik vrouwen - en ook stellen - die een bevalling hebben meegemaakt die anders liep dan gehoopt. Soms was er spoed. Soms paniek. Soms medische interventie. Soms het gevoel geen regie meer te hebben gehad.
En soms is het niet één groot dramatisch moment, maar juist een optelsom van kleine momenten waarop iemand zich niet gehoord, niet gezien of niet veilig voelde.
Wat ik vaak zie, is dat vrouwen hun eigen ervaring bagatelliseren. "Het viel wel mee." "Anderen maken veel erger mee." "Ik moet niet zeuren."
Maar wanneer we samen gaan vertragen, komt er iets anders naar boven. De schrik. De machteloosheid. De angst om dood te gaan. De angst je kindje te verliezen. En ook bij partners zie ik dit. Mannen die zeggen: "Het ging toch goed?", maar ondertussen hun kaken op elkaar klemmen wanneer ze het verhaal vertellen. Die beelden niet kwijt kunnen. Die zich verantwoordelijk voelden maar niets konden doen. Ook voor hen is er vaak te weinig aandacht.
Een bevalling maak je samen mee. Alleen niet op dezelfde manier.
Wat ik bied in mijn praktijk is ruimte voor dat hele verhaal. Voor wat jij voelde. Voor wat jij zag. Voor wat je nooit hardop hebt gezegd.
We werken lichaamsgericht, systemisch en waar nodig met zachte, afgestemde holistische EMDR om het zenuwstelsel weer rust te laten ervaren. Niet om het verhaal uit te wissen - maar om de lading ervan te verzachten. Zodat je terug kunt kijken zonder dat je lijf opnieuw in alarm schiet. Zodat dankbaarheid en verwerking naast elkaar mogen bestaan.
Want ja - een gezond kindje is een wonder. Maar jouw ervaring doet er ook toe. Je hoeft je trauma niet weg te wuiven omdat het "goed is afgelopen". Je mag het serieus nemen. Je mag het aankijken. Je mag er steun bij vragen. En misschien is dát wel de echte kracht van ouderschap: durven erkennen wat het met je heeft gedaan.
Voel jij dat jouw bevalling nog in je lichaam leeft? Of merk je dat jouw partner iets meedraagt wat nooit echt ruimte heeft gekregen? Je bent welkom. Met je gezonde kindje. Met je dankbaarheid. En met alles wat daaronder nog gevoeld wil worden.
Liefs,
Debbie ❤
