Soms gebeurt er iets in je leven wat je pas jaren later écht begrijpt. Wat je op het moment zelf overleeft. Waar je doorheen gaat. Wat je wegstopt. En waarvan je lichaam ondertussen alles onthoudt.
Ik werkte alleen in een kleine kinderkledingwinkel in de Negen Straatjes in Amsterdam. Het was een plek waar ik me veilig voelde. Ik kende de buren, dronk thee met ondernemers om me heen, redde de drukte prima alleen.
Tot ik krampen kreeg. Geen gewone krampen. Geen menstruatiepijn. Dit was anders. Dieper. Rauwer. En terwijl ik daar stond, wist ik het ineens. Dit is geen doorbraakbloeding. Dit is een miskraam.
Ik wist niet eens dat ik zwanger was...
De winkel was leeg. Ik gooide de deur dicht en rende naar het toilet. De pijn werd heftiger. Ik verloor veel bloed. Mijn lichaam nam het over. En toen viel er iets kleins. Nog geen kindje. Daar was ik te kort zwanger voor. Maar wel een heel klein vruchtzakje, met iets erin.
Ik keek ernaar. En precies op dat moment hoorde ik de bel van de winkel. Ik was vergeten de deur op slot te doen. Een klant kwam binnen. De schrik schoot door mijn lijf. En in een reflex trok ik het toilet door. Iets waar ik nog jaren verdriet over heb gevoeld.
Ik strompelde terug achter de balie, zei vriendelijk gedag. Hoopte dat ze alleen even snel zou rondkijken in de winkel. Mijn benen trilden. Mijn buik deed pijn. Gelukkig vertrok ze snel.
Daarna deed ik de deur écht op slot.
Ik had zwart aan. Je zag niets. Ik vond maandverband. Belde mijn bazin huilend op en zei dat ik buikpijn had en niet meer kon werken. Wat er echt was gebeurd, kreeg ik mijn mond niet uit. Misschien omdat ik het zelf nog niet kon bevatten.
Ik wilde maar één ding: naar huis. Onder een deken. Verdwijnen.
Thuis huilde ik. Mijn vriend kwam later. Ik vertelde het hem. Maar we waren jong. Het was niet tastbaar. Er was geen echo geweest. Geen kloppend hartje dat we hadden gehoord. En ik deed wat ik altijd deed wanneer iets te groot werd. Ik deed het alleen. Ik stopte het weg. Sprak er met niemand over. En hij begon er ook nooit meer over.
Die dag werd een waas. Een schok die zich ergens diep in mijn lijf vastzette. En ik ging verder. Jaren later besloten we bewust voor een kindje te gaan. En toen kwam de angst. Kan ik wel kinderen krijgen? Is mijn lichaam wel veilig?
Ik had jarenlang blaasontstekingen gehad, veel antibiotica geslikt. Ooit zwanger geraakt door de pil heen. Had dat invloed gehad? Tijdens een echo voor mijn blaas vroeg ik voorzichtig of ze ook even naar mijn baarmoeder wilde kijken. Eigenlijk mocht het niet. Maar ze deed het toch.
Ze keek naar het scherm en zei: "Ik zie dat je al eens zwanger bent geweest. Klopt dat?", mijn keel werd droog, "Ja", zei ik zacht. En daar, op dat moment, werd mijn miskraam pas echt. Tot die tijd had ik het weggestopt als iets wat "gebeurd" was. Maar nu werd bevestigd: mijn lichaam had een zwangerschap gedragen. Gelukkig zag alles er goed uit.
Niet veel later raakte ik zwanger van mijn eerste dochter. En bijna vier jaar daarna van mijn tweede. Maar ergens in mij zat altijd een laagje spanning. Alsof mijn lichaam wist hoe het voelt om iets te verliezen. De echte verwerking kwam pas veel later, toen ik zelf in therapie ging.
Daar, in die veilige ruimte, mocht ik eindelijk voelen wat ik, de twintigjarige Debbie, niet had kunnen voelen. Het verdriet. De schrik. De eenzaamheid. En ook iets anders. Ik had altijd gevoeld dat het een dochter was. Ik gaf haar een naam: Charley.
Ik nam mijn gezin daarin mee. Ze kreeg een plek. Niet als schaduw. Niet als geheim. Maar als onderdeel van ons. En er kwam warmte terug in mij. Alsof iets wat bevroren was, eindelijk mocht ontdooien. Sindsdien draag ik dit verhaal niet meer als iets zwaars. Maar als iets dat mij heeft gevormd.
In mijn praktijk begeleid ik vrouwen die hetzelfde meemaken. Soms midden in een miskraam. Soms wanneer het kindje in de buik is overleden maar het lichaam het nog niet loslaat. Soms jaren later, wanneer het verdriet zich alsnog aandient.
Wat ik telkens zie, is dit: Hoe lang of kort de zwangerschap ook was — de liefde was er al. Het beeld van een toekomst. Een kindje dat zou opgroeien. Een plek in het gezin die al was ingenomen. En dat verlies verdient erkenning.
Wat ik vrouwen bied, is geen snelle oplossing. Geen "je moet het een plek geven". Ik bied bedding. Een plek waar alles er mag zijn. De boosheid. De leegte. Het schuldgevoel. De liefde.
Soms werken we met een ritueel. Soms krijgt het kindje een naam. Soms werken we systemisch. Soms met zachte, afgestemde holistische EMDR wanneer het trauma nog vastzit in het zenuwstelsel. Altijd in veiligheid. Altijd in jouw tempo.
Wat ik zelf heb gemist, wil ik nu geven. Dat je niet alleen op een wc hoeft te staan. Niet alleen onder een deken hoeft te huilen. Niet alleen sterk hoeft te zijn. Een miskraam is altijd ingrijpend. En jij verdient het om daarin gedragen te worden.
Voel jij dat jouw miskraam nog niet echt geëerd is? Of zit je er middenin? Je bent welkom. Met alles wat er is. Met alles wat er nog geen woorden heeft.
Liefs,
Debbie ❤
