Op deze nieuwjaarsdag sta ik stil bij een foto die ik onlangs maakte. Ik sta naast een enorme, grote stevige boom. De stam reikt hoog, de takken strekken zich uit alsof ze de hemel willen raken. En daar sta ik dan: klein, bijna nietig naast zo’n kolossale boom. En toch voel ik, diep vanbinnen, dat ik een deel ben van iets groots. Een deel van die kracht, die veerkracht, dat leven dat zich volhardend opent en blijft groeien, ongeacht de omstandigheden.
Heel lang hield ik mezelf klein. Ik paste me aan. Ik werd de eeuwige verbinder, degene die anderen voor liet gaan, degene die zichzelf opzijzette om de harmonie te bewaren. Maar het afgelopen jaar werd ik meer dan ooit getest. Niet omdat ik iets totaal nieuws moest leren, maar omdat ik in situaties terechtkwam die me dwongen mijn eigen kracht, veerkracht en grenzen te erkennen. Het was een jaar waarin ik mezelf opnieuw omarmde, opnieuw vertrouwde op mijn intuïtie en opnieuw voelde hoe groot mijn eigen innerlijke kracht is.
Dit jaar bracht verlies dat diep sneed, familie-dynamieken waarvan ik dacht dat ik ze al lang had verwerkt en momenten die mijn veerkracht op de proef stelden. Het dwong me om mijn ogen opnieuw te openen, opnieuw te voelen, opnieuw te verbinden – maar dit keer, meer dan ooit, met mezelf. Ik moest mijn kracht durven voelen, mijn grenzen bewaken en mijn behoeften erkennen.
Toen ik bij het ziektebed van mijn vader stond, voelde ik dat alles wat ik ooit had geleerd over voelen en verbinden opnieuw getest werd. Ik kon niet meer weglopen voor wat ik altijd al had gevoeld. Ik moest vertrouwen op mijn gevoel, mijn intuïtie, en tegelijkertijd zacht zijn voor mezelf. Wat heeft hij nodig in deze laatste weken en dagen van zijn leven? Hoe kan ik er voor hem zijn, zonder mezelf te verliezen? Ik voelde mijn kleinheid, mijn kwetsbaarheid, maar ook een ongekende kracht. Ik stond daar als die grote boom op de foto, geworteld, ondanks mijn menselijke kleinheid.
Het verliezen van mijn vader was hartverscheurend. Net zoals het onverwachte verlies van mijn schoonvader een paar maanden later. Twee mannen die bewust en onbewust een belangrijke rol in mijn leven speelden en die ik nu moet missen. Het had gemakkelijk kunnen betekenen dat ik alles wat ik had opgebouwd – mijn veerkracht, mijn groei – zou inleveren uit verdriet. Maar dat is niet hoe het werkt. Het is niet nodig om mezelf te verliezen in rouw. In plaats daarvan probeer ik te voelen, te leren en te groeien. Ik voel dat deze mannen trots op me zijn, zelfs nu. Dat geeft me kracht en houvast.
Met deze blog wil ik een boodschap delen voor iedereen die zich vaak klein houdt. Voor diegenen die zichzelf al te lang aanpassen, zich onzichtbaar maken of twijfelen aan hun eigen kracht: je mag groeien. Je mag groter worden, in je eigen tempo, stap voor stap. En ja, het kost tijd. Het vraagt moed, vertrouwen en vooral het durven voelen, hoe eng dat soms ook kan zijn. Het afgelopen jaar werd ik extra getest, voelde ik intens verdriet en machteloosheid, maar ook diepe verbinding en vreugde. Soms voelde ik zelfs helemaal niets, een leegte die voortkwam uit het vele voelen.
Wat ik vooral heb geleerd, dat veel voelen ook bij anderen mijn grootste kracht is. En ik er nog meer naar mag luisteren en op mag vertrouwen. Het geeft vrijheid aan wat ik binnen mezelf opsluit, het maakt me levend, het verbindt me met anderen en met mezelf. En ja, sommige mensen zullen mij misschien te emotioneel vinden, te gevoelig of te zweverig. Dat mag, dat is hun pad en hun gevoel. Het zegt niets over mij of jou, over je kracht of over je capaciteit om te voelen en te zijn. Laat je niet kleiner maken door de percepties van anderen.
Opnieuw durf ik mezelf te erkennen: ik ben krachtig, veerkrachtig, een duizendpoot, een groot mens in een klein lichaam soms. En ik groei nog elke dag. Het nieuwe jaar voelt als een uitnodiging om nog meer te durven voelen, nog meer te durven zijn, en nog meer mezelf te vertrouwen. Als ik naar die foto kijk, naar die enorme boom, voel ik dat ik deel ben van iets groters, iets dat groter is dan ik ooit had durven dromen. En dat geeft me hoop, kracht en inspiratie om dit jaar vol vertrouwen te beginnen.
Dus, voor jou die dit leest: voel, durf, groei. Wees groot in een wereld die je vaak kleiner probeert te maken. Vertrouw op je eigen kracht, je eigen intuïtie en je eigen gevoel. Laat dit jaar een jaar zijn waarin je jezelf groter maakt, stap voor stap, dag voor dag. Net zoals de boom, stevig geworteld, ondanks alles, en vol leven.
Veel liefs en een stevige knuffel, Debbie.
