MaarOokIk blogs

Foto bij het blog

Chronisch ziek: van waardeloos naar waardevol!

19:48 uur @ 07-05-2019 - directe link

Ik ben zelf 14 jaar chronisch ziek, maar ik weet nog als de dag van gisteren dat ik te horen kreeg dat ik er maar mee moest leren leven. In het begin verzette ik mij er enorm tegen en dacht: “No way, ik ga mijn leven niet helemaal aanpassen aan deze rotziekte; die ziekte past zich maar aan mij aan.” Ik deed daarom alles wat ik beter niet kon doen. Ik hield mijzelf voor dat het tijdelijk was en ondanks dat het nu even niet goed ging en ik er meer pijn door kreeg, dat niet betekende dat het de volgende keer ook zo zou zijn. Keer op keer liep ik tegen die muur op.

Steeds vaker voelde ik mij rotter en ging ook fysiek en mentaal achteruit. Ik ben een spontaan, nieuwsgierig, ruimdenkend en ondernemend mens die langzaam wegkwijnen van wanhoop en dat opgesloten zat in een lijf dat niets kon. Dat frustreerde mij enorm.

Ik stond stil

Terwijl iedereen verder ging met zijn of haar leven, had ik het idee dat ik gewoon maar stilstond. Ik riep ook regelmatig tegen mijn omgeving: “Ik ben waardeloos en nutteloos; ik lig alleen maar op bed en kan maar beperkt doen wat ik leuk vind; en niemand kan mij helpen.” Ik kroop enorm in de slachtofferrol. Wat is het leven nou nog waard als je gevangen zit in een lijf met pijn en je hoofd daardoor te moe is om deel te nemen aan studies of überhaupt een boek te lezen?

Werken leek onmogelijk. Werkgevers snapten ook niet dat ik niet alles kon. En van het Syndroom van Tietze hadden ze al helemaal nooit wat van gehoord. En ja, één keer ziek daar hebben ze nog wel begrip voor, maar als dat vaker voorkomt betekent dat vaak ontslag in de proeftijd (of het niet verlengen van een contract). Het kwam ook voor dat ik zelf al stopte, omdat het werk toch echt te zwaar bleek te zijn of omdat ik het gesprek van ontslag niet weer op mijn bord wilde krijgen. Dan maar zelf ontslag nemen, want dat deed minder pijn. Ik heb veel baantjes geprobeerd, maar niets was echt een succes door mijn lichaam.

Slachtofferrol maakt(e) alles erger

Tot ik zelf besefte dat in mijn slachtofferrol kruipen, alles alleen maar erger maakte. Ik moest gaan omdenken; niet kijken naar wat ik allemaal niet meer kon, maar juist mijn sterke karaktereigenschappen in gaan zetten. Ik heb een enorm doorzettingsvermogen. Ik kan heel goed ruimdenkend zijn en dus denken in oplossingen in plaats van problemen. Ik ben creatief, dus ook dat kan mij goed te pas komen.

Uitdagingen, daar houd ik van, want het wordt mij al snel saai, daardoor heb ik mijn ziekte in een uitdaging omgezet. Ik ben heel ondernemend en hecht veel waarde aan contact met mensen, Ik hecht veel waarde aan zelfstandigheid en zelfredzaamheid. En zo heb nog heb ik wel meer eigenschappen die ik helemaal verkeerd inzette. Waarom maakte ik daar geen gebruik van?

Zelfreflectie en omdenken

Ik begon met zelfreflectie en omdenken dat veranderde mijn leven. Zo zag ik in dat ik wel degelijk groei doormaakte! Mensen die chronisch ziek zijn en nog wat proberen te maken van hun leven, dat zijn mensen die zich enorm ontwikkelen op mentaal en fysiek gebied. Ze worden zo hard met zichzelf geconfronteerd en met hun gedachten dat de meeste mensen daardoor boven gemiddeld goed ontwikkeld zijn geworden in het omgaan met problemen.

Waar andere mensen maar doorgaan en zichzelf keer op keer voorbij lopen en de grenzen van hun lijf niet kennen en nauwelijks tijd nemen om over dingen na te denken; ken jij je lijf door en door en weet jij door te luisteren naar jouw lichaam echt wat goed voor jezelf is, zowel fysiek als mentaal. Je wordt steeds op de proef gesteld door de keuzes die je zelf maakt.

De volgende vragen stelde ik mezelf en nu aan jou

  • Heb jij jezelf en je ziekte, die helaas bij je hoort, geaccepteerd? Of blijf je er tegen verzetten?
  • Beloop jij een levenspad die wel samengaat met je ziekte of geef jij op en kom jij jezelf steeds hard tegen?
  • Kruip jij in je slachtofferrol of deal je er voor nu mee en kijk je wat je wel kan?
  • Haal jij jezelf naar beneden door jezelf dingen aan te praten die niet waar zijn, zoals: “Ik ben nutteloos of waardeloos” of zeg je tegen jezelf: “Dát ben ik niet, want kijk eens wat ik wél bereik!” en geef jij jezelf meer zelfliefde?

Ga in je kracht staan en gebruik jouw mooie eigenschappen daarvoor!

Sinds dat moment ben ik veranderd en kruip ik niet meer in de slachtofferrol. Ik durf te zeggen dat ik meer dan ooit in mijn eigen kracht sta. Doordat ik mijzelf ruimte gaf en accepteerde dat dit niet verandert door in zelfmedelijden weg te kruipen én besloot mezelf niet meer naar beneden te halen ondanks de tegenslagen, ging er een wereld voor mij open. Een wereld die ik al tien jaar niet meer kende.

Mijn karaktereigenschappen zet ik om in iets positiefs. Nu komen de ideeën en mogelijkheden op mijn pad; mijn eigen pad. Daardoor komt er ruimte in mijn hoofd. Ik krijg weer ruimte om een boek te lezen. Nu kan ik weer een studie oppakken en weer geloven in mezelf. Ik ben zelfstandig ondernemer geworden en deel mijn eigen tijd in en kijk en voel per dag wat ik aankan. Ik heb mijn balans gevonden. Nee, 40 uur werken wordt hem niet voor mij. Maar voor een standaard baas werken ook niet door mijn ziekte. En ik word er zelf niet gelukkig van om mij medisch af te laten keuren, daarom ben ik blij met mijn ingeslagen weg.

Waar heb ik voor gekozen?        

Sinds een geruime tijd ben ik burn-out-coach en help ik vrouwen om weer in hun kracht te durven staan. En ik voel mij alles behalve nutteloos en waardeloos. Ik hoop dat ik door dit blog mensen die ziek zijn of mentaal / fysiek niet lekker gaan te overtuigen dat sommige dingen in je leven je overkomen, maar hoe je ermee omgaat wel altijd een keuze blijft. Doe aan zelfreflectie; lukt het niet alleen laat dan iemand je helpen om die kracht weer te vinden door van je karaktereigenschappen je kracht te maken. Zet deze eigenschappen om naar iets positiefs voor jou. Maak lichtpuntjes, zet kleine stapjes, doe dingen waar jij blij van wordt, maar verlies jezelf niet in je ziekte en in de slachtofferrol, want hoe zwaar het soms ook is er zijn altijd keuzes en mogelijkheden om weer te genieten van het leven en er weer zin in te krijgen.

Iedereen heeft mooie eigenschappen die je kunnen helpen om in je kracht te gaan staan.

Ook jij!

Veel liefs Debbie Pouwels