MaarOokIk blogs

Foto bij het blog

Wat drijft mij om onzekere vrouwen of vrouwen met een laag zelfbeeld te helpen?

20:56 uur @ 15-03-2019 - directe link

Wat mij drijft is dat ik zeven jaar geleden ook een vrouw was met een laagzelfbeeld. En nu ik weet wat ik al die jaren gemist heb, wil ik niets liever dan vrouwen helpen en inspireren die zichzelf (deels) herkennen in de vrouw die ik vroeger was.

Ik neem jullie mee in dit blog en vertel over de oude ik en wie ik nu ben. En ja, ik zal eerlijk zijn; dit is voor mij ook nu nog een drempeltje en een heel grote stap, maar als jij misschien wel straks besluit om met mij samen aan de slag te gaan om aan jouw zelfbeeld te werken, dan wil ik net zo dapper zijn als jij door ook de kwetsbare kant van mezelf te laten zien. Geloof me, ik heb er heel hard voor moeten werken (en soms nog) om in mijn eigen kracht te durven en kunnen staan.

Ongeveer zeven jaar geleden was ik een heel ander mens. Ik was een moeder van een dochter van drie, getrouwd met de man van mijn dromen en ik had veel vriendinnen. Net een huis gekocht in Koog aan de Zaan en ik had een super leuke baan. Daarnaast ook net gestart met een eigen schoonheidssalon aan huis. En zwanger van mijn tweede kindje. Je kan zeggen, dat ik alle middelen had om happy te zijn. Alleen was ik het niet helemaal.

Ik was niet blij met wie ik was, ik had een enorm laag zelfbeeld

Dat begon mij in de weg te zitten. Niet alleen bij mezelf, maar ook in vriendschappen en in mijn huwelijk. En, niet te vergeten, ook zat het de band met mijn dochtertje in de weg ze was (is) alles voor mij, maar ik was heel onzeker of ik wel een goede moeder voor haar was. Ik hield super veel van deze mensen en ik had alles voor ze over. Maar ik had geen zelfliefde en kon niet geloven dat er mensen van mij hielden en graag bij mij wilde zijn.

Al gaven ze mij nog zoveel liefde, op heel veel verschillende manieren, in mijn hoofd wuifde ik het toch weg als onzin. En ‘k trapte het liefst mezelf de grond in om maar niet teleurgesteld of gekwetst te worden, dat deed dan minder pijn. Een soort zelfbescherming dacht ik toen. Ik was een ster om positieve opmerkingen om te kunnen buigen in iets negatiefs.

Enkele voorbeelden:

  • Als iemand tegen mij zei: “Wat zie jij er goed uit!”, dan maakte ik ervan: “Zie je nou wel? Hij/Zij vindt mij dik!”.
  • Als iemand tegen mij zei: “Wat ben je lief! of “Wat heb je dat goed gedaan!”, dan vormde ik het om naar: “Nou, dat zeggen ze alleen maar uit beleefdheid.”.

Vrienden en vriendinnen tijdens mijn lage-zelfbeeld-periode

Vriendinnen daar was ik gek op, vooral als ik mij nuttig kon maken om alles maar voor hen te doen. Ook al kwam het mij niet uit, ik zorgde wel dat het lukte. Ik wrong mezelf in alle bochten om te doen wat er gevraagd werd, want iemand teleurstellen was het ergste wat ik kon doen. En het idee wat ze dan over mij konden denken was daarvan de oorzaak. Daarnaast voelde ik mij voor iedereen verantwoordelijk ook voor mensen die ver weg van mij stonden. Ik voelde mij dan nodig en daar kon ik mijzelf mee voeden. En zo hoefden we het ook niet over mij te hebben. En had ik geen tijd om die onrust in mezelf te voelen.

Nu weet ik dat je dan vaak de verkeerde mensen aantrekt. En nu ben ik veel selectiever geworden met mensen dichterbij te laten komen, wat ik voor hen doe en of het mij ook uitkomt. En kan ik mij ook niet meer druk maken of iemand mij nou wel of niet leuk vindt. We hebben een wederzijdse klik of niet, maar dat zegt niets over of ik een leuk mens ben of niet. Vroeger dacht ik dat wel. Knuffels gaf ik genoeg maar echt ontvangen kon ik ze niet, want ook dat kon niet gemeend zijn. Wie wil mij nou knuffelen? Ergens goed in zijn? Dat was ik nooit volgens mijn gedachten. En ik kon ook nooit wat bereiken. Ik geloofde niet in mezelf en in mijn eigen kunnen. Als iets wel lukte dan was het toeval of dan was dat dankzij iemand anders. Ik werd de hele dag en soms nacht belemmerd en gekleineerd door mijn eigen negatieve zelfbeeld.

Dat zorgde ervoor dat ik mij heel alleen voelde; ik zat gevangen in mijn eigen negatieve web. Ik werd er zo onzeker van dat ik ook altijd bang was om verlaten te worden door mijn man en mijn vriendinnen. Dus ik kon mij er niet aan hechten of deed dat juist weer te veel aan de verkeerde mensen. Maar mijn echte gedachten deelde ik met maar weinig mensen. Wanneer ik dat wel deed, dan maakte ik mensen verdrietig of ze begrepen niet dat het niet iets is wat je met twee lieve zinnen kan wegnemen.

In plaats daarvan at ik mezelf in deze periode vol. Als puber hongerde ik me zelfs een periode uit. Gelukkig duurde dat niet lang, want mijn nicht die zag dat ik te dun werd en gaf mij flink op mijn donder. Niet veel later ontmoette ik mijn huidige man die mij er doorheen sleepte. We hadden meteen zo’n enorme zielsconnectie dat ik mij heel veilig en geliefd voelde bij hem. Hij zag mij echt.

Moederschap met een laag zelfbeeld

Ik hield niet van mezelf. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik dan op mijn tweeëntwintigste moeder wilde worden terwijl ik eerst eigenlijk van mezelf moest gaan houden? Eerlijk, dat was ook beter geweest, maar daar had ik geen tijd voor. Vroeg moeder worden was een heel bewuste en overwogen keuze waar ik geen dag van spijt heb. Sterker nog mijn dochter is mijn drijfveer geweest dat ik moest veranderen.

De reden van vroeg moeder worden, is ook geen geheim. In mijn familie komt vroegtijdige overgang veel voor en dat was bij mij ook het geval. Op mijn negenentwintigste raakte ik al in de overgang. Dit was niet met 100% zekerheid te diagnosticeren, maar ik heb als jong meisje altijd al gevoeld dat ik niet te lang moest wachten. En achteraf maar goed ook. Ik voel mij daarom ook extra gezegend dat ik twee prachtige dochters heb mogen krijgen.

Hoe is mijn lage zelfbeeld ontstaan?

Ik denk dat het is ontstaan rond mijn tiende. Nee, ik geef daar niet mijn ouders de schuld van, maar de omstandigheden en bepaalde mensen die ik op mijn levenspad ben tegengekomen wel. Die mensen hadden achteraf gezien niet het beste met mij voor. Maar als kind denk je dat iedereen lief is en dat volwassenen altijd de waarheid spreken of wel beter weten.

En als ik er anders over dacht, dan werd mij heel duidelijk gemaakt dat ik een kind was en niets te vertellen had of dat het gewoon zo hoort. Deze stemmen en gebeurtenissen hebben ervoor gezorgd dat ik er zelf ook in ben gaan geloven en dat ik het voor waar heb aangenomen. Later als volwassen vrouw heeft het in mijn gedachte een stem gekregen. Niet dat ik schizofreen werd, maar ik had gewoon altijd een negatief stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik niet goed genoeg ben.

Zwanger van de tweede

Toen ik zwanger was van mijn tweede dochter was het genoeg. Ik ben keihard met mezelf aan de slag gegaan. Ik wil een goed voorbeeld zijn voor deze twee mooie zuivere zieltjes.

Ik wilde (en wil) dat mijn dochters later zelf ook zien dat ze goed zijn zoals ze zijn. En dat ze zo mogen zijn. Twee prachtige dames die alles kunnen bereiken en kunnen doen als ze maar in zichzelf blijven geloven. Dan doet de mening van een ander niet meer zo toe. Jij hebt het recht om aan jouw eigen stuur te staan.

Meningen aanhoren en overwegen, prima, maar daarna doen wat voor jou echt goed voelt. Dat wil ik ze meegeven. En jou ook, mocht je dat nog niet zo voelen. Ik besefte mij heel bewust dat ik toch hun voorbeeld ben en dat ik ze pas kan leren om van zichzelf te houden wanneer ik echt van mezelf houd. Gelukkig ben ik op tijd tot dat besef gekomen en heb ik, sinds ik kinderen heb, heel bewust altijd de kinderen buiten mijn lage kijk op mezelf proberen te houden. Ook al zal dat helaas niet altijd 100% gelukt zijn, want kinderen zijn niet blind en voelen een hoop. Ik hoop dat wie ik nu ben dat stukje gaat overrulen.

Hoe heb ik geleerd om van mezelf te houden?

Dat is iets wat heel veel tijd, geduld en energie kost en gepaard gaat met veel emoties. Maar het is het meer dan waard. Herken je jezelf (een beetje) in het verhaal? Laat mij je dan helpen of op zijn minst inspireren dat ook jij het kan. Als je wil veranderen dan is er een weg.

Hoe heb ik het verder gedaan? Op eigen kracht, door heel veel boeken te lezen over persoonlijke groei en mensen om mij heen te leren te vertrouwen. Jaren daarna ben ik eerlijk geweest tegen mijn beste vriendinnen over de pure ik. Vriendinnen waarvan ik er sommige nog niet zo lang van kende, maar wel een goed gevoel bij had en nog steeds heb, want ze zijn nog steeds mijn beste vriendinnen. Er zijn alleen maar mooie mensen bij gekomen.

Ik heb mij kwetsbaar opgesteld en ik heb de mensen een-voor-een kritisch geanalyseerd of ze wel het beste met mij voor hadden. Ik heb mensen losgelaten en ik heb voor een klein onverwerkt stuk uit mijn verleden hulp gezocht. Daar schaam ik mij niet voor, ook ik kan niet alles alleen. Maar ik heb mezelf vooral een andere manier van denken aangeleerd. En dat op eigen kracht.

Ik wilde niet te lang in het verleden graven en in de slachtofferrol kruipen. Ik geloof daar niet in. Ik geloof in vooruitkijken en leren met een positieve blik te kijken. Ik geloof erin dat je een positieve stem kan ontwikkelen door die krachtiger te laten zijn dan die negatieve stem. Ik geloof in complimenten te leren ontvangen door de kracht van herhaling en er bewust bij stil te staan. Ik geloof erin dat de opdrachten die ik jou meegeef tijdens onze sessies, die jezelf moet maken, maar ook met mensen die oprecht zijn en jou willen helpen, jou helpen om een beter zelfbeeld te krijgen.

Zoek een buddy, iemand die jij vertrouwt en die je helpt naar jezelf te kijken door haar of zijn ogen. Wees heel kritisch wie je daarvoor kiest. Zo zijn er nog meer manieren die jou kunnen helpen om anders te gaan denken, voelen en te gaan doen. Ik geloof dat er meer wegen zijn naar zelfliefde. Mij is het gelukt en ik kwam van ver. Daarom geloof ik ook in jou. Ik geloof ook dat ik samen met jou er voor kan zorgen dat jij straks (net zoals ik) kan zeggen: “Ik houd van mezelf en ik mag er zijn.”.

Er is licht aan het einde van de tunnel

Ik zeg niet dat het gemakkelijk zal zijn, want dan zou ik liegen, maar het is het zó waard! Kijk naar mij. Ik ben nu de vrouw waar ik vroeger niet eens van durfde te dromen. En nee, ik ben niet perfect. Verre van perfect zelfs, maar ik ben goed genoeg. Vroeger had ik de vrouw die ik nu ben waarschijnlijk ‘arrogant’ genoemd. Nu denk ik ‘who cares’ als iemand dat vindt, dat is namelijk maar een mening van iemand.

Wie ben jij om te bepalen wie ik moet zijn? Ik bepaal zelf wie ik wil zijn en waar ik wel of niet voor sta. Je kan het trouwens nooit voor iedereen goed doen, dus aan welk ideaalbeeld wil je dan voldoen? Er bestaat niet één ideaalbeeld, dus stop daarmee als je dat probeert te zoeken. Wees jezelf, dan ben je echt goed genoeg.

Mijn overwegingen ten aanzien van dit blog

Ik heb lang overwogen of ik dit blog wel of niet online moest zetten. Waarom? Omdat ik mezelf best wel blootgeef. Voor sommige mensen uit mijn omgeving misschien wel iets te bloot, omdat ik persoonlijke dingen vertel, die velen misschien niet eens wisten van mij. Maar als ik al één vrouw door mijn verhaal een beter zelfbeeld kan geven, dan is dit mij het echt waard. Ik geloof dat herkenning van een echt persoon met een echt waargebeurd verhaal mensen kan helpen en inspireren om een nieuw pad in te slaan. Dus hoe mooi zou het zijn als ik dat met mijn verhaal voor jou kan doen?

Wil je door dit blog met mij praten? Zoek dan vrijblijvend contact met mij en wie weet kan jij over een tijdje jezelf ook recht in de spiegel aankijken met zelfliefde.

Veel liefs Debbie Pouwels